جامعه مجازی دانشجویان ایران

صدای شاعر، شعری از مایاکوفسکی

صدای شاعر

اگر نخوانده اید ...

چکمۀ برّاق
پاورچين می‌آيی - امّا جرنگِ چکمه‌هايت‌ ‌از پُشتِ در‌می‌آيد - خبرِ خوفناکِ جای پاهايت را - نسيمی اشکبار‌آورد - که از جانبِ ثغورِ همسايه‌ها می‌آمد.

سه شعر از مایاکوفسکی
این هیاهو -تکاپوی پیکار نیست، کارناوال است - ضیافتِ بانیِ جشن نام گذاری، -و این عرصه گاه - برای جنگ نیست ، - میدان تیر است - تفرج گاهی برای شلوغی و تفریح، - و آن آقا - بر خاکریز - توپچی نیست، میزبان است که با لباس وزغ ها - از لوله ی دیدگانش شلیک می کند

کارگران در شعر
«چرخ کارخونه به دست کارگر می‌چرخه به خاطرهمين هيچ سرمايه‌داری لای چرخ‌دنده‌های خطرناک کارخونه گير نمی‌کنه»

نمايشنامۀ در‌ اعماق اجتماع
توصيف زندگی آدم‌های له‌شده و نااميد تحتانی جامعۀ طبقاتی که در پی لقمه‌ای نان و جايی برای خواب روزگار می‌گذرانند در حالی که طبقۀ مرفه مسلط جامعه از داشتن همۀ امکانات زندگی تجملی برخوردار و در حجم نعمات و بريز و بپاش غرق می‌باشد.

«هنر و ایدئولوژی»، «حسنی و انرژی هسته‌ای»
پس اگر که ادبیات هماره طبقاتی است، یافتن میان‌جی‌های این امر و رسیدن از متن به ناخودآگاهِ اقتصادی‌ـ‌اجتماعی‌ـ‌سیاسی‌اش، وظیفه تئوریسین و منتقد کمونیست است. این‌که ادبیات هماره طبقاتی است، ضرورتاً هیچ ربطی به این ندارد که در برابر آن، چپ می‌بایست به «ادبیات متعهد» و ... روی آورد و تئوری‌هایی این‌گونه را سروسامان و یا پروبال دهد که این امر هیچ نیست به غیر از تبیین کاریکاتورگونه‌ای که تنها در مقابل هر وضع بورژوایی‌ای نقیض آن را قرار می‌دهد

رستۀ چهارم، تولد قدرت جدید
پلیتزا تصمیم گرفت "بزرگترین مانیفستی که پرولتاریای ایتالیایی می تواند بین قرن نوزدهم و بیستم میلادی داشته باشد" را به تصویر بکشد. هدف او این بود که "رودخانه را خروشان تر و غیر قابل کنترل تر" و آن را "به سمت ناظر هدایت کند".

ستاره (داستان کوتاه)
از وقتی خودم را به یاد می آوردم ستاره را هم به یاد می آوردم. هشت ماه از من بزرگتر بود که خودش می گفت فقط ‏شش ماه! از وقتی یادم می آمد مادرِ ستاره با سر و وضع مشابه او درحالیکه کیف چرم کوچکِ‌ پوسته پوسته شده اش ‏را زیر بغل گرفته بود در محله می آمد و می رفت. ستاره آن روزها می نشست جلوی درِ خانه و منتظر مادرش می ‏ماند تا برگردد. بعد مثل یک زن واقعی به مردها خیره می شد حتی به من.‏