محسن اخوت(م.افق)

..نقاب امّا چه زود از چهره برگرفتی و با چکمه‌های خون چکان ظاهر شدی..

..طبيعی نيست منطقی نيست/ کارگران دائم به رنج و کار باشند/ بهره‌کشان بيعار و کامکار باشند..

روياندن دشت گندم/ بر کوير شکم‌های حسرت نان/ غايت آرزويش بود

..و آری فوران خشم خاموش من بود/ هفت بزرگِ پسِ خاکستر / که هفتاد وهفت سال به انتظار مانده بودم..

...و من از آن روز نوين ابديّتی خجسته می‌سازم...